Zo nu en dan moet je van de geijkte patronen afwijken om niet in een saai kringetje te blijven ronddraaien.
Deze filosofie lag ten grondslag aan het besluit uit de comfortzone te stappen en met collega Renée ons aan te melden voor een auto rally georganiseerd door fCN. Een prestigieuze netwerkorganisatie waar ik sinds begin dit jaar lid van ben. Het leek ons een welkome afwisseling en een mooie combi: teambuilding + fors uitbreiden van ons netwerk. Net zoals ik liever geen trailers van films kijk (dan is de verrassing er meestal al vanaf) lieten we de voorbereiding grotendeels aan ons voorbijgaan. ‘We moeten verkleed’, zei Renée opeens twee dagen van tevoren. ‘Dat is een grapje toch’, vroeg ik angstig. ‘Nee, het is echt zo en het thema is iets met een R.’ Peinzen, piekeren, prakkiseren. Commercieel als altijd, pushte collega Denise ons om als Rockstars te gaan ter promotie van onze Music Meeting Lounge. Gekleed in T-shirts met ons logo, licht getoupeerd haar en wat voorzichtige accessoires zoals een hip brilletje gingen we op pad. Per slot van rekening wil je jezelf als debutant niet overdressed presenteren.
Dat was een verkeerde inschatting… Niet alleen staken we schril af bij de rest (totally underdressed ☹) ook onze auto viel volledig uit de toon. De oprijlaan van het startpunt van Kasteel Engelenburg stond vol met wagens waar je alleen maar van kunt dromen: Maserati, Ferrari, Jaguar, Bentley, Rolls Royce. Ik telde 7 Porsches in allerlei varianten. Daartussen onze equipe in een zielige Mini. Thank God, een cabrio, dat had tenminste nog iets sportiefs. En dan die outfits. De een nog origineler dan de ander. Ryan Air stewardessen, de Paus met een non, leden van het Koninklijk huis, Robin Hood, enzovoorts. Even overwogen we om in vliegende vaart de oprijlaan weer te verlaten. Maar, hey, we’re from Amsterdam, dus houden wel van een uitdaging. En Eenvoud Siert Den Mensch. Dat hield ons op de been – sorry, de weg. De poedelprijs voor de slechtste outfit en auto met de minste PK’s was aanstaande. Er restte ons nog maar één ding: niet als laatste eindigen. Die optelsom van schaamte zou teveel worden. We crosten door het mooie Twente, door dorpen waar je niet dood gevonden wilt worden, trotseerden zandpaden, reden verkeerd, vergaapten ons aan (hele) grote huizen en dito boerderijen, omzeilden bejaarde fietsers – getooid met helm en ‘life is over’-kapsel. Renée als navigator, ik achter het stuur. ‘Doorgassen Mar!’ We finishten steevast te laat. De opmerking – hoe kunnen zij er zo lang over gedaan hebben? – die ik iemand van de organisatie achter onze rug hoorde fluisteren, zeurt nog zachtjes na.
Maar wie niet snel is moet slim zijn. Van de 42 equipes eindigden we uiteindelijk als 17e. Netwerk uitgebreid? Nee. Amper een mens gesproken. Thuis gekomen zette ik gelijk een aflevering op van ‘We zijn er bijna’. Caravans gevuld met nuchtere zielen die in de voortent van huis meegebrachte piepers schillen en de avond eindigen met een spannend spelletje rummikub. Na een overdosis fast, famous & fashionable weer down to earth. Bijna.
Marianne Kuiper
Founder Efficient Hotel Partner & Music Meeting Lounge
Intermediair op het gebied van het zoeken en boeken van de perfecte locatie
