Eetroulette

Een reeks van teleurstellingen over torenhoge prijzen voor middelmatig tot slecht eten in combinatie met nog slechtere bediening zorgden ervoor dat ik vooral thuis weer non-stop enthousiast in de pannen roerde.

Tot vorige maand. Toen ik maar liefst zeven dagen achter elkaar buiten de deur aan tafel schoof. Een samenloop van omstandigheden… ook ietwat beschamend, eerlijk gezegd. Deze reeks startte met een dag waarop ik zo moe was dat ik spontaan voorstelde om weer eens uit eten te gaan. We belandden in een Indiaas restaurant waar ik mijn all-time favourite biryani bestelde tezamen met mango-lassi. Het was zó lekker en zó overdadig dat ik de rest van de avond geen pap meer kon zeggen. De volgende dag konden mijn dochter en ik niet kiezen wat we wilden eten waardoor we opeens aan een tafeltje bij de FEBO zaten. Valt dat eigenlijk ook onder uit eten gaan? We namen natuurlijk friet. Maar wat waren dat voor bleekneusjes? Ik deed gelijk mijn beklag. ‘Eh, deze frietjes zijn niet goed gebakken’. De frituurspecialist keek geïrriteerd op en antwoordde: ‘Mevrouw, de friet ziet bleek omdat we het vet zojuist ververst hebben’. Ik droop af en at vervolgens de lekkerste patatjes ooit. Dat geeft te denken. Op dag drie ging ik met mijn team uit eten bij Fumi. Met enige tegenzin (ik gruwel van “all you can eat”) liet ik me toch overhalen. En gelukkig maar, want het was een aaneenschakeling van lekkers en de rekening was meer dan betaalbaar. Op uitnodiging van vrienden lunchte ik op dag vier bij IJver op het NDSM-terrein. Daar at ik zo’n verrassend lekker broodje – gerookte pastrami met kippenjus – dat ik bijna niet kan wachten om er weer heen te gaan. So far, so good.

Te vroeg gejuicht. De vijfde dag volgde de giga dip. Weer op uitnodiging (ahum… populair zeg J) was er gereserveerd bij een nieuw casual bistro-achtig restaurant van een sterren chef. Bij binnenkomst keek er niemand op of om. Vijf medewerkers waren reuze druk met… ja, met wat eigenlijk? Eenmaal aan tafel, ook weer na eindeloos wachten, kwam er een medewerker aansloffen en vroeg: ‘Kan ik u helpen?’ Hallo vriend, wat bedoel je met helpen? We zitten niet in de wachtkamer van de tandarts. We lachten onze ergernis weg en bestelden wat gerechtjes. Immers, je wilt de avond niet op voorhand bederven. Eerlijk is eerlijk, het eten was op niveau. Maar jeetje wat een allerbelabberdste bediening. We zwaaiden onszelf uit, niemand keek weer op of om. Uit piëteit zal ik de naam van dit restaurant niet vermelden. Ik kan je echter verzekeren dat het mij moeite kost om niet uit de school te klappen. Zeker toen ik hoorde hoeveel euro’s deze avond kostte. Duur voor weinig. De volgende dag maakte deze deceptie meer dan goed. Bij Café de Tros was de ontvangst precies het tegenovergestelde van de vorige avond. ‘Wat gezellig dat jullie er zijn!’ De bediening begrijpt hier voor de volle 100% hoe je je gasten een oprecht warm welkom geeft. Wat mij betreft een nominatie waard. Ga er snel heen en geniet van een geweldige avond met fantastisch eten en alleen maar leuke mensen. Op dag zeven groeide ik al aardig dicht en werd ik verwend met thuis uit eten. Kraakverse sushi van het allerhoogste niveau. Een waardige afsluiter van een week vol hoogtepunten en slechts één dieptepunt.

Vol en zoet ging ik daarna noodgedwongen op rantsoen om niet een hele nieuwe garderobe te moeten aanschaffen. De moraal van dit verhaal? Die is er niet. Wel een duidelijke conclusie. Uit eten? Het blijft toch een beetje een vorm van roulette. Je weet nooit van tevoren hoe het balletje zal rollen…

Marianne Kuiper
Founder Efficient Hotel Partner & Music Meeting Lounge
Intermediair op het gebied van het zoeken en boeken van de perfecte locatie